wersja językowa





 

Uzdrowiska


Kudowa - Zdrój


Uzdrowisko Kudowa Zdrój jest najdalej na południe wysuniętym oddziałem Uzdrowisk Kłodzkich S.A.- Grupa PGU , leży w północno-wschodniej części Ziemi Kłodzkiej. Miasto położone jest na wysokości 390 - 400 m n.p.m. Jak pozostałe uzdrowiska (Duszniki i Polanica – Zdrój) posiada klimat podgórski.

Na północny wschód od uzdrowiska rozciąga się masyw Gór Stołowych. Położenie w szerokiej kotlinie górskiej otwartej ku południu jest niezmiernie korzystne pod względem klimatycznym, bowiem masyw górski broni je przed wpływem wiatrów północnych i wschodnich. Szerokość doliny warunkuje stopniowe ogrzewanie się i powolne stygnięcie mas powietrza zalegających w dolinie. Dogodne warunki terenowe wpływają na klimat, nie dopuszczając do powstania zbyt silnych bodźców cieplnych. Właściwości klimatu Kudowy-Zdroju wpływają bardzo korzystnie na szereg procesów ustrojowych: krążenie krwi, oddychanie i trawienie, sprawność układu mięśniowego i nerwowego. Dzięki stosunkowo chłodniejszemu latu i nieco cieplejszej zimie w uzdrowisku sezon trwa cały rok.

Pierwsze wzmianki o Kudowie-Zdrój pochodzą z roku 1477r., kiedy to w tym miejscu istniała wioska o nazwie Lipolitów. W wieku XVI kronikarz z Nachodu Ludwik podaje przyjętą w Czechach nazwę "Cermenske Lazne". Wiadomości o istniejących źródłach wód mineralnych pochodzą z 1580 roku i już w roku 1636 wykorzystywano ich właściwości lecznicze. W wieku XVII w swej "Glatzio-Graphii" słynny Aelurius, najdawniejszy badacz przeszłości Ziemi Kłodzkiej pisze o wodach Kudowy (Chudoby), że używane były w celach leczniczych i nad wino przedkładane za zalety smakowe. W tymże XVII wieku powstają pierwsze urządzenia kąpielowe wykonane z drewna. Z zapisków historycznych zachowała się wiadomość, że w roku 1748 źródła należały do "doktora", który posiadał kilka wanien do kąpieli leczniczych. W 1783 kąpielisko zakupuje spółka lekarzy, która zajmuje się balneologicznym leczeniem chorych. Pierwsze badania naukowe źródeł wód mineralnych rozpoczęto w 1787, a w miarę-dokładne analizy podał w 1795 r. Kneiseler. W tymże roku powstaje drewniany budynek łazienkowy z 20 wannami, a obok niego budynek mieszkalny (dzisiejsze sanatorium "Zameczek"). W roku 1850 przeprowadzono dość dokładną analizę wód kudowskich, która wykazała, że woda ze źródła "Śniadecki" zawiera 0,012 grama arsenianu żelaza w jednym litrze. W 1868 dr Jacob zastosował eksperymentalne kąpiele kwaso-węglowe w leczeniu chorób serca. Lata 1904 -1906 to przełomowy okres w historii uzdrowiska Kudowa Zdrój. Odkryto nowe źródła wód mineralnych, wybudowano nowy budynek łazienek, sanatorium "Polonia", rozbudowano stary zakład przyrodoleczniczy, powstała centralna kotłownia, własna elektrownia, kanalizacja oraz zostaje wybudowana linia kolejowa. Powstaje również zarząd uzdrowiska. Wokół zakładów zdrojowych wyrastały wille i pensjonaty osiągając liczbę około 120. W roku 1921 Kudowę-Zdrój odwiedziło 12 000 kuracjuszy. Po roku 1945 Kudowa-Zdrój ze swoimi źródłami wód mineralnych zaczęła nabierać coraz większego znaczenia jako miejscowość uzdrowiskowo-wypoczynkowa. W roku 1963 uzdrowisko zostało zaliczone do uzdrowisk międzynarodowych. Miasto ma zabudowę na ogół starą. Są to albo duże monumentalne pensjonaty w ogrodach, albo też skromne, proste budynki, tworzące ciągłą, niemal wiejską zabudowę. Nowsze domy wypoczynkowe usytuowane są przy ulicach wylotowych i nie zakłócają XIX-wiecznego charakteru centrum. Obiekty uzdrowiskowe rozrzucone są po całej miejscowości, a ich skupisko znajduje się w Parku Zdrojowym u podnóża Góry Parkowej. Stoi tu zabytkowy budynek Sanatorium "Zameczek" o ciekawej architekturze i charakterystycznie dla dawnego budownictwa dolnośląskiego łamanym dachu. Naprzeciw wznosi się budynek Pijalni nawiązujący stylem do architektury "Zameczku" Jest to najładniejsza i największa pijalnia na Dolnym Śląsku. Wydaje się w niej wody z trzech źródeł. Wnętrze - półkolista rotunda o dużych łukowatych oknach - ozdobione jest obrazami węgierskiego malarza Arpaga v. Nolnara, przedstawiającymi rozwój uzdrowiska. Obok pijalni znajduje się sala koncertowa oraz hala spacerowa. Ozdobą części parku przylegającej do pijalni są kilkusetletnie drzewa ozdobne: czarne świerki oraz sosna kalifornijska. Po drugiej stronie deptaka park ma charakter ozdobnego ogrodu. Przy końcu hali spacerowej znajduje się altana, osłaniająca dawniejsza małą pijalnię. Aleja główna prowadzi do "dzikiej" części parku. Na tym odcinku aleja wysadzona jest podwójnym rzędem dębów piramidalnych. Kończy się nad brzegiem malowniczego stawu. W parku rośnie ponad 300 okazów krzewów i drzew.

 


Polska Grupa Uzdrowisk Polska Grupa Uzdrowisk
Staropolanka Staropolanka
Facebook